Αρχίζεις λοιπόν να συνηθίζεις τις ζέστες και προσπαθείς να απολαμβάνεις τις, λίγο δύσοσμες είναι αλήθεια, στιγμές στο λιμάνι του Βαθιού, όταν σκάει η ιδέα πως απόψε, Σάββατο βράδυ, εκεί στο αμφιθεατράκι της περιφερειακής Ενότητας Σάμου, η Ηδύλη, αυτή ντε η Πολυφωνική Χορωδία του νησιού, δίνει μια συναυλία με «Ήχους και χρώματα του κόσμου».
Και τί σκέφτεσαι; Έλα μωρέ, κάτι σαν όλα τ’ άλλα θα’ ναι και τούτο. Αλλά το αποφασίζεις, έστω και μόνος, να πας έτσι από περιέργεια, έτσι από λίγο υποχρέωση στον Δημήτρη τον πρόεδρο, έτσι και λίγο από βαρεμάρα, αφού και κάτι άλλο καλύτερο δεν έχεις ετούτες τις στιγμές να κάνεις.
Και φτάνεις στο κτίριο της Περιφέρειας, πληρώνεις το εισιτήριο, να ενισχύσουμε βρε παιδί και τον σύλλογο, κάθεσαι… σχεδόν ακόμα άδειο το θέατρο…
Παρατηρείς γύρω, μικροί, μεγάλοι, κάποιοι γνωστοί από την άλλη πανέμορφη συναυλία της Ηδύλης που παρακολουθήσαμε εκεί, πέρσι τέτοιο καιρό, στο θεατράκι του Αη Γιαννάκη μ’ αυτή την καταπληκτική συμπατριώτισσα, τη Μαρία Γαλάνη… Παρατηρείς να δεις στολές που όπως πάντα τα μέλη της χορωδίας είναι ομοιόμορφα ντυμένα…
Και φτάνει η ώρα της παράστασης και στήνονται οι χορωδοί, άντρες γυναίκες, άλτο και τενόροι, μπάσοι και σοπράνο, όλοι με χρώματα ανάκατα και λες κάτι συμβαίνει εδώ…
Και πράγματι αυτό συμβαίνει… Κάτι άλλο διαφορετικό, όπως και ο τίτλος της συναυλίας εξάλλου σε προδιαθέτει… «Ήχοι και χρώματα του κόσμου». Κοιτάς το πρόγραμμα ξανά κα ξανά. Δεν είναι δυνατόν σκέφτεσαι.
Ν’ ακούς μαζί τραγούδια ισπανικά με ποιήματα για την πολύπαθη την Παλαιστίνη και ταυτόχρονα τον ήχο απ’ την αφρικάνικη έρημο…
Αργεντίνικα παραδοσιακά με το σέρβικο Sve pticice, που άκουσες πρώτη φορά σ’ αυτό το πανηγύρι στο Μπροντ της Βοσνίας πριν πολλά χρόνια…
Και στο τέλος να παίρνεις μια ελληνικότατη μυρωδιά από λεμονάκι μυρωδάτο και ν’ αναγαλλιάζει η ψυχή σου με την ικαριώτικη αμπελοκουτσούρα.
Και λες, ας πάει και το …παλιάμπελο. Εγώ τέτοια θέλω ν’ ακούω και να βλέπω κι όχι μόνο εγώ κατά πως διαπίστωσα, αφού όλο σχεδόν το θεατράκι όρθιο ήταν στο τέλος της παράστασης και ζητούσε… κι άλλο… κι άλλο!
Λοιπόν εγώ τα λέω… Εσείς ακούστε τα. Τέτοιες προσπάθειες αξίζουν τον κόπο να στηρίζονται. Και πάλι θα πω… Όσο κι αδύναμη και να’ ναι η φωνή μου, γιατί στο κάτω της γραφής ποιος είμαι γω;
Μακάρι σε κάθε τόπο να έχει μια Ηδύλη κι ανθρώπους σαν αυτούς που την αποτελούν εδώ στη Σάμο!!!
Μάλλον η τελευταία μου δημοσίευση από τη μαρτυρική Σάμο.
Καλό καλοκαίρι!
Μιχαήλ Ε. Καπιωτάς,
Φυσικός-Περιβ. Χαρτογράφος, MSc
Διευθυντής Β/θμιας Εκπ/σης Σάμου
